Του Βαγγέλη Νάκου
Ήταν αργά όταν έκλεισε τα φώτα και ταυτόχρονα έκλεισε και τα μάτια του. Προσπάθησε να ψηλαφίσει το σκοτάδι, αλλά δεν είχε καμία αίσθηση. Προς το παρόν.
Ξαφνικά, επέστρεψαν. Αυτή η γνώριμη αύρα, η σχεδόν ανεπαίσθητη παρουσία, σαν να φοβόταν να ενοχλήσει. Αλλά δεν υπήρχε κανείς τριγύρω πέρα από εκείνον και το φάντασμα.
«Με ακούς;» βροντοφώναξε, σχεδόν παρακλητικά. Κρατούσε ακόμα κλειστά τα μάτια του, αλλά φαντάστηκε πως το φάντασμα τον κοιτούσε κατάματα· θα ορκιζόταν πως του χαμογελούσε. Το ένιωθε.
Αλλά δεν πήρε απάντηση….
Τα φώτα άνοιξαν ξανά και δεν υπήρχε τίποτα εκεί. Ένας βοριάς το πήρε μακριά. «Όχι, δεν ήταν μόνο αυτό» σκέφτηκε κι έκλεισε ξανά τα φώτα. Έκλεισε τα μάτια και ανακάλυψε πως δεν είχε άδικο, όμως αυτήν την φορά, ήταν διαφορετικά. Η παρουσία ήταν άλλη κι έκλαιγε γοερά αλλά ψιθυριστά, μήπως και δεν ενοχλήσει ούτε εκείνη, κάτι το οποίο ήταν αδύνατο.
«Συγγνώμη» ψέλλισε τόσο σιγανά που έμοιαζε σαν να το είπε από μέσα του, αλλά ήξερε πως τον άκουσε. «Συγγνώμη» επανέλαβε, ξανά και ξανά, τόσο που νόμιζε πως έκλαιγε, αλλά δεν ένιωθε δάκρυα να κυλούν. Δεν ένιωθε, ανησυχητικό.
Έτρεξε μακριά, μόνο για να νιώσει το επόμενο φάντασμα να πέφτει πάνω του. Πάγωσε για μία στιγμή, μέχρι που το ένιωσε να τον κοιτάζει λυπημένο και να φεύγει μακριά. Μια ακατανίκητη επιθυμία να το κρατήσει κοντά του, να μην χαθεί πριν ανοίξουν τα φώτα, τον κυρίευσε, αλλά ένα χέρι τον σταμάτησε πριν το φτάσει.
«Δεν είναι για σένα μπρο. Εσύ δεν είσαι εδώ» τον άκουσε να λέει από πίσω του και τώρα μπορούσε να καταλάβει. Η στιγμή της συνειδητοποίησης είναι αρκετά βαριά, δένεται γύρω σου σαν θηλιά και σε τραβάει στην άβυσσο της γυμνής αλήθειας που δεν μοιάζει πάντα τόσο όμορφη. Η επόμενη στιγμή τον βρήκε στο πάτωμα να οδύρεται και να φωνάζει αθόρυβα, σκεπτόμενος πως η ζωή που του έταξαν ως φάντασμα δεν είναι καλύτερη από πολλά πράγματα. Έπειτα, το χέρι τον πήρε αγκαλιά και τον τράβηξε πίσω στην ανυπαρξία τους, στο αβυσσαλέο κενό και στην αιώνια πτώση, εκεί που πάντα βρέχει και τα φώτα δεν ανοίγουν ποτέ.
Blog-Buster 