Αυτό που τους περιβάλλει

«Πότε;»

Πέρασε καιρό ψάχνοντας την σωστή απάντηση, πριν καταλάβει ότι έπρεπε να βρει την σωστή ερώτηση. Το κατάλαβε λίγο πριν το τέλος όταν πια είχε βρει το σωστό. Όλη αυτή η μάχη, όλο αυτό το κυνηγητό για να βρεθεί εκεί, όταν όλα επιτέλους είχαν βρει το νόημά τους. Στο τέλος, στο τέλος του. Στο τέλος τους.

Τώρα πια ήξερε τι έπρεπε να κάνει.

Αυτό το μέρος είναι γεμάτο ντροπή και ομίχλη, σκέφτηκε. Ο χρόνος έπαιζε διαρκώς μαζί τους, τους έτρωγε τα σωθικά, τους έφθειρε όσο εκείνοι τον κατεδίωκαν. Κυλούσε κι εκείνοι τον κυνηγούσαν λυσσαλέα, παλεύοντας να κρατηθούν από πάνω τους και να βρουν την θέση τους ή απλά να τον καταστρέψουν για όλα όσα τους στέρησε, έχοντας την εκδίκηση δίπλα τους να τους οδηγεί. Είχαν τυφλωθεί, μέχρι που τα μάτια τους είχαν λυθεί πλέον και διέκριναν καθαρά ότι ο χρόνος, παρά την σχετικότητά του, ήταν ο μόνος που είχε θέση σε όλη αυτήν την ανελέητη καταδίωξη. Όχι εκείνοι. Εκείνοι ήταν το λάθος.

«Ώστε αυτό ήταν;»

Δάκρυα κυλούν στα μάγουλά της, όταν κατάλαβε κι εκείνη πια. «Είμαστε το σφάλμα στο μάτριξ» είπε με σταθερή φωνή, πριν ο κόμπος στον λαιμό του σπάσει την ανάσα του. Έπρεπε να χωρίσουν. Έπρεπε. Γύρω τους, απόλυτη ησυχία, όσο εκείνοι στέκονταν στην μέση του δρόμου, μην τους ενοχλήσει κανείς, μήτε κάποιος χαλάσει αυτήν την μεγαλειωδώς στενάχωρη στιγμή. Το τέλος της αρχής που έμελλε να σβήσει για πάντα. Είναι άραγε η σωτηρία κρυμμένη σε στιγμές σαν και αυτήν, σε κάτι που τελείωσε πριν καν αρχίσει και μέλλει να θεωρηθεί ως μη γενόμενο; Η μοίρα των Θεών είναι η λήθη και ο ουρανός έλαμπε μετά την καταιγίδα. Η κατάλληλη στιγμή. Η φωνή του έσπαγε, αλλά το χαμόγελό του ήταν το πιο φωτεινό πράγμα στον σταματημένο αυτόν χρόνο.

«Εμείς οι δύο ταιριάζουμε απόλυτα» της είπε. Της κράτησε το χέρι σφιχτά. Κι εκείνη το ίδιο. Θέρμη βγαίνει από τα σώματά τους. Τους εξαϋλώνει. Παύση. Συνεχίζει, πριν ο χρόνος ξεκινήσει ξανά και τους σβήσει τις λέξεις που ορίζουν την ύπαρξή τους.

«Ποτέ μην πιστέψεις τίποτα άλλο». Και ήταν το σωστό του λάθους εκείνου, εκείνη η στιγμή, ακριβώς πριν χαθούν στο διάστημα και γίνουν άλλη μία στάλα στον ωκεανό του γαλαξία.

Μία, όχι δύο.