Του Γιώργου Βαρζελιώτη
Η αρχή του 20ου αιώνα σίγουρα είναι μία περίοδος όχι και τόσο καλή για τους ανθρώπους που ζούσαν στη Βόρεια Αγγλία. Τα κύρια χαρακτηριστικά της ζωής σε αυτές τις περιοχές ήταν η φτώχεια, η ανεργία, το έγκλημα, οι μεγάλες ανισότητες ανάμεσα στις κοινωνικές τάξεις καθώς και οι πολύ κακές συνθήκες υγιεινής που επικρατούσαν στις μεγάλες πόλεις λόγω της πυκνής κατοίκησης ορισμένων περιοχών. Οι συνθήκες διαβιώσης στη Βόρεια Αγγλιά σε σχέση με τη Νότο δεν είχαν καμία σχέση εκείνη την εποχή. Αυτό μπορούμε να το καταλάβουμε συγκρίνοντας τα πσοστά ανεργίας στο Λίβερπουλ και το Λονδίνο τα οποία το 1932 ήταν στα επίπεδα του 32% και 7% αντίστοιχα. Εκτός αυτού οι συνθήκες διαβίωσης για την εργατική τάξη στις πόλεις αυτές ιδιαίτερα στο Λίβερπουλ υπήρξαν άθλιες. Η όλο και αναπτυσσόμενη βιομηχανία δε βοηθούσε ώστε να βελτιωθούν αυτές οι συνθήκες και μάλιστα χρηματοδοτούσε υπηρεσίες όπως η αστυνόμευση που στην ουσία έκανε το πρόβλημα εντονότερο.
Η εικόνα αυτή βέβαια άλλαξε αρκετά γρήγορα τα επόμενα χρόνια. Για αυτό ευθύνεται κατά κύριο λόγο η αστική μεταμόρφωση στις δύο μεγάλες πόλεις του Βορρά, στο Μάντσεστερ και το Λίβερπουλ. Αυτή η αλλαγή μπορεί να πει κάποιος πως τροφοδοτήθηκε από τον ανταγωνισμό αυτών των δύο πόλεων αλλά και τη διακυβέρνηση πιο φιλοεργατικών κομμάτων τη δεκαετία του ’20 οι οποίες έδωσαν έμφαση για πρώτη φορά σε θέματα κοινωνικής συνοχής και υποστήριξαν έργα που θα βελτίωναν αρκετά τη διαβίωση των τοπικών κατοίκων. Πιο συγκεκριμένα μετά τη κατασκευή του τεράστιου καναλιού που ένωνε το Μάντσεστερ με τις ακτές της Δυτικής Αγγλίας, έτσι ώστε να μην αναγκάζονται οι τοπικές βιομηχανίες να πληρώνουν δασμούς στο λιμάνι του Λίβερπουλ, παρατηρείται μία αλλεπάλληλη κατασκευή μεγάλων έργων που άλλαξαν ριζικά τη ποιότητα ζωής των ανθρώπων σε αυτές τις δύο πόλεις. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι πως μία μέρα μετά το τέλος της κατασκευής της κεντρικής βιβλιοθήκης του Μάντσεστερ (Κτήριο έμβλημα για τη πόλη το οποίο παρείχε προσβασιμότητα σε όλες τις κοινωνικές τάξεις) στις 17/7/1934, γίνονται τα εγκαίνια του Mersey Tunnel, μίας μεγάλης υπόγειας οδικής διάβασης που ένωνε το Λίβερπουλ με το Brinkehead(18/7/1934). Στα επόμενα χρόνια ακολούθησαν δεκάδες τεράστια έργα υποδομής σε αυτές τις δύο πόλεις που βελτιίωσαν το βιοτικό επίπεδο και εξισορρόπησαν τις ανισότητες μεταξύ Βορρά και Νότου στην Αγγλία.
Τα επόμενα χρόνια και όσο ο 20ος αιώνας έφτανε προς το τέλος του και με τα περισσότερα κοινωνικά ζητήματα στη χώρα να είναι λυμένα λόγω της καλύτερης διάχυσης των εσόδων των βιομηχανιώς προς όφελος της τοπικής κοινωνίας, η κόντρα μεταφέρθηκε σε ένα άλλο πεδίο, το ποδόσφαιρο. Το ντέρπι μεταξύ της Λίβερπουλ και της Μάντσεστερ Γιουνάιτετ αποτελεί το μεγαλύτερο ντέρμπι στο νησί και αυτό έχει να κάνει με τη μεγάλη ανταγωνιστικότητα αυτών των δύο ομάδων και της χρόνιας συμμετοχής τους σε εγχώριους και ευρωπαϊκούς τίτλους.
Αν μπορούμε να βγάλουμε ένα συμπέρασμα μέσα από αυτή την αντιπαλότητα και το μεγάλο ανταγωνισμό ανάμεσα σε αυτές τις δύο πόλεις, θα ήταν το γεγονός πως όλο αυτό λειτούργησε ευεργετικά και για τις δύο πλευρές τόσο στο τομέα των κοινωνικών θεμάτων, όσο και στο τομέα του ποδοσφαίρου αφού και οι δύο ομάδες συνεχίζουν να πρωτατανιστούν στις εγχώριες αλλά και τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις.
