Σαΐτα

Πάντα πίστευα πως η αγάπη είναι τόσο σπάνια όσο και η πλημμυρίδα· όταν την βρεις, γεμίζει όλο σου το είναι, μέχρι που σε πνίγει και μετά σε αδειάζει πάλι στο ίδιο σημείο. Δεν έχεις κουνηθεί καθόλου από την αρχή μέχρι το τέλος, αλλά δες τις αλλαγές. Η αγάπη αλλάζει με τον καιρό. Στην πρώτη εποχή, μια φαινομενική ψύχρα. Γειώνει ο ένας, αδιαφορεί ο άλλος. Έπειτα, η άνθιση και ύστερα βράζει η ύπαρξή τους, μέχρι που η βροχή τους σβήνει και το χιόνι την θάβει. Δεν ξέρω αν μιλάω βάσει των όσων έζησα ή όσων ονειρεύτηκα να ζήσω κάποια στιγμή, όταν είχα μεγαλύτερες προσδοκίες ή έστω υπήρχαν ακόμα, αλλά σίγουρα είναι η εποχή της πλημμυρίδας.

Ακούω το Obstacle 1 και ξέρω ότι μπορώ να διαβάσω. Ξέρεις, δεν πάω κάπου όπου μου εγγυώνται επιστροφή, κάθε άλλο. Ερχόμαστε εδώ, ζούμε, φεύγουμε εφοδιασμένοι με μόνο μία γνώση, απλά ότι ήρθαμε και θα φύγουμε. Θα ήταν βαρετά αν ξέραμε περισσότερα πράγματα και μάλλον το «ζούμε» θα το τελειώναμε πολύ γρήγορα από την βαρεμάρα μας, αλλά ακόμα έχω την αίσθηση ότι ούτε το αντίθετο βοήθησε ιδιαίτερα· ίσα που προλάβαμε να ανασάνουμε και να σκεφτούμε ότι ίσως να ζούμε. Κοιτάω τον ουρανό και νιώθω τόσο χαμένη στο άπειρό μου που θα ευχόμουν αλήθεια να έπεφτε μία σαΐτα στο κεφάλι μου, γεμάτη με ιδέες για να μην πλήττω από τον φόβο· το παράδοξο αυτό δεν θα μπορούσε να κρύψει την ματαιότητα της ύπαρξής μου ως ενός όντος που βαριέται την ανασφάλεια που μας κυριεύει. Παραδόξως, το παράδοξο μου μοιάζει τόσο παράλογα σωστό.

Θα ήθελα να μου μιλάς με το σεις και με το σας, σε πληθυντικό ευγενείας, όπως έκαναν στις παλιές ταινίες οι ευγενικοί άντρες σαν τον Δημήτρη Χορν. Θα το έκανε πιο δραματικά σοβαρό όλο αυτό. «Με κολακεύετε, αλλά η θέσις μου δεν είναι δίπλα σας. Η κατάστασις θεωρείται αρκετά σοβαρή, οφείλω να αποχωρήσω άμεσα» θα έλεγα, αλλά το σκέφτηκα και γέλασα. Δεν έχει σημασία ούτως ή άλλως, είχα γράψει ήδη το σενάριο, απλά ξέρεις, θα ήθελα τελικά η σαΐτα να πέσει στο δικό σου κεφάλι. Ίσως σε βοηθούσε, αλλά δεν φταις εσύ. Με συγχωρείς γι’αυτό.

Χάνω τον ειρμό μου. Τι έλεγα;

Α, ναι. Μάλλον τι ήθελα να πω. Το έχω.

Τώρα που έρχεται το τέλος, είδα την σαΐτα να πέφτει στο κεφάλι μου, μόνο που όταν το κοίταξα καλύτερα, ήταν αυτό το ιαπωνικό σχέδιο με εκείνο το πουλί… Κάτσε να δεις πως το λέγανε; Ναι, γερανό. Ξέρεις πως αυτά δεν ζουν εδώ; Το έμαθα αργότερα, όταν κοιτούσα τις ράγες. Μακάρι η σαΐτα να έπεφτε στο κεφάλι σου και να σε άπαλλασε από κάθε σκοτεινή σκέψη. Τώρα που θα είμαι μακριά, να προσέχεις την μαμά. Δεν ήμουν τόσο καλή, αλλά προσπαθούσα μέχρι την τελευταία στιγμή. Θα της το πεις για μένα; Εγώ δεν θα είμαι εκεί.

Το φως του συρμού δείχνει τόσο λαμπερό, είναι σχεδόν λυτρωτικό. Ίσως η απάντηση να ήταν πάντα κάτω από τα πόδια μου και η σωτηρία να μην κατοικεί εκεί πάνω, ψάχνοντας να επιτελέσει το έργο της για όλες τις κατατρεγμένες ψυχές του κόσμου, αυτές που δεν βαριούνται να φοβούνται και παλεύουν μαζί του. Έκανες ό,τι μπορούσες και θα ήμουν ψεύτρα αν σου έλεγα ότι θα οδηγούσε κάπου, αλλά ποιος ξέρει; Ίσως να έχεις μια ιαπωνική σαΐτα στην τσέπη σου. Κάνε την δική σου. Οβερ εντ άουτ.