Γλάροι

Μέρα 1η

Γειά σου, ελπίζω να μην ενοχλώ. Ανακάλυψα ένα ξεχασμένο ουίσκι στο ντουλάπι και σκεφτόμουν πόσο το σιχαίνεσαι, έτσι το εξαφάνισε ο οισοφάγος μου. Δεν το είχα κάνει ποτέ και υποθέτω πως δεν ήταν καλή κίνηση, αλλά φαντάζομαι πως έτσι ήρθα πιο κοντά σε σένα· πάει καιρός από την τελευταία φορά που ένιωσα τόσο κοντά σου. Ειρωνεία, ξέρω. Θα σε άφηνα να μιλήσεις για ώρες και να μην βγει κουβέντα από μέσα μου. Θα σε ακούω, θα σε κοιτάζω, θα χάνομαι και θα σε χάνω. Άμα έκλεινα τα μάτια μου, θα σε έβλεπα να σφίγγεις το χέρι μου και μετά να το αφήνεις, όσο βυθίζεσαι κάτω από το νερό και μετά θα ξυπνούσα φωνάζοντας, αλλά πρώτα πρέπει να σου γράψω απόψε αυτό το μήνυμα. Ελπίζω να είσαι καλύτερα όπου κι αν είσαι. Καληνύχτα, πάω να σε ονειρευτώ.

Μέρα 2η

Τελικά είχα κι άλλο Τζέιμσον. Έδωσα και στον γούβη που βρήκα έξω από την είσοδο, αλλά το έδιωξε δυσαρεστημένος από την οσμή. Τώρα διώχνει το μπουκάλι από το χέρι μου. Φαντάζομαι πως τον δυσαρεστεί η μυρωδιά μου τώρα. Ήθελες να πάρουμε σκύλο, έλεγες στο τέλος, αλλά μάλλον ο σκύλος θα πάρει εσένα εν καιρώ. Τι σου λέω κι εγώ τώρα. Πάντα ένιωθα καλύτερα όταν μιλούσες εσύ γιατί ήξερα ότι ήμουν ο καλύτερος ακροβάτης σου, όμως τώρα που παραληρώ εγώ, νιώθω τόσο άβολα. Θα ήθελα να ξεκινήσεις να μονολογείς. Θα ηρεμούσε τον απροσάρμοστο μετέφηβο με τις άσπρες τρίχες. Βρήκα κι άλλες άσπρες τρίχες σήμερα καθώς ξύριζα τα μαλλιά μου. Ξέρω, το περίμενες καιρό, αλλά είμαι απροσάρμοστος, μην ξεχνάς. Τέλος πάντων, πάω. Όνειρα γλυκά.

Μέρα 4η

Ήθελα να σου πω τόσα πολλά, να σου μιλήσω για την πολιτική, την παρηκμασμένη μεγάλη πολυκατοικία μας, τον Κοντογουλίδη να «παγώνει» το τηγάνι και να στέλνει τον ΠΑΣ στα ημιτελικά του Κυπέλλου, αλλά δεν θα ακούσεις. Σήμερα θα κοιμηθώ αγκαλιά με τον γούβη που ακόμα δεν του έχω δώσει όνομα· δεν έχουν ωριμάσει ακόμα οι συνθήκες γι’αυτό. Θα αγκάλιαζα το κλειστό φέρετρό σου, αλλά δεν ήμουν εκεί, δεν βρήκα αρκετό ύπνο ώστε να βρω το κίνητρο να βγω στο φως. Ήρθε η αδερφή σου χθες και μου έδωσε ένα γράμμα, «για μένα». Παράξενο, νόμιζα ότι είχα τελειώσει πριν τελειώσεις εσύ. Το κοιτούσα για 10 λεπτά, μετά για μία ώρα και ύστερα για άλλη μία ώρα και η επανάληψη έμοιαζε ατελείωτη. Έτσι θα είναι και απέναντι; Δεν θα απαντήσεις, ξέρω. Προφανώς και ξέρω. Άχρηστη γνώση και η επανάληψη, μήτηρ άχρηστης μαθήσεως. Δεν άνοιξα το γράμμα σου, δεν έβρισκα το νόημα. Ούτως ή άλλως έφυγες πριν το γράψεις και σε σιχαίνομαι γι’αυτό. Να προσέχεις.

Μέρα 7η

Πήδηξα από το μπαλκόνι μαζί με τον γούβη και προσγειώθηκα στον δρόμο. Είχε πλάκα, θα γέλαγες άμα μας έβλεπες. Ύστερα, περπάτησα όλη την λεωφόρο, μέχρι που βγήκα στην θάλασσα. Αγρίεψε σήμερα, θαρρώ δεν θέλει την παρέα μου. Δεν πειράζει, εγώ νιώθω μια άγρια γαλήνη όσο την κοιτάζω. Κρατάω το γράμμα σου σφραγισμένο στον φάκελο, ανέγγιχτο. Γιατί νιώθω ότι ήδη ξέρω τι έχει εκεί μέσα; Ίσως αυτό να είναι το πρόβλημά μου, η άχρηστη γνώση, τόσο υπερβολική που φούσκωσαν τα κύματα μόλις το σκέφτηκα. Με χτυπάνε μανιωδώς, αλλά νιώθω ότι μου αξίζει. Ίσως. Δεν έχει σημασία, το ξέρω. Το γράμμα άφησε το δερμάτινο μπουφάν μου και πέταξε προς την θάλασσα. Για κάποιο ανεξήγητο λόγο, ήλπιζα ότι οι γλάροι θα το αρπάξουν προτού πνιγεί στα κύματα, αλλά είχαν φύγει σήμερα. Ούτε αυτοί θέλουν να μάθουν. Μάλλον έμεινα ο μόνος φάρος άχρηστης γνώσης εδώ πέρα και μάλλον η θάλασσα τους πνίγει κι αυτούς, έτσι δεν είναι; Έμεινα λίγο να ψαχουλεύω το γράμμα, παρ’ ότι ήξερα ότι η θάλασσα το έλιωσε. Δεν ήθελα να ξέρω τελικά. Δεν ξέρω.

Μέρα 20η

Χάθηκα, το ξέρω. Ίσως είναι καλύτερα έτσι. Ονόμασα τον σκύλο μου Σόφο και του έδωσα τα κλειδιά της γνώσης, όντας ανίκανος να διαχειριστώ πράγματα που χάνονται εν ριπή οφθαλμού. Κάπως έτσι χάθηκα κι εγώ. Ελπίζω να με συγχωρείς, όπως έκανα κι εγώ. Όλα θα πάνε καλά στο τέλος, στο υπόσχομαι. Ελπίζω να είσαι καλά όπου κι αν είσαι. Το ίδιο θα κάνω κι εγώ. Αντίο και καλή τύχη.

Μέρα 21η

Ο χρήστης δεν μπορεί να επικοινωνήσει μαζί σας. Μάθετε περισσότερα.